Uran — cena

Po stronie popytu głównym czynnikiem jest powrót energetyki jądrowej. Na świecie działa około 440 reaktorów w 32 krajach, a wiele bloków wraca do sieci po fali wyłączeń po awarii w Fukushimie. Operatorzy w Europie wydłużają okres eksploatacji reaktorów, przy czym głównym wyjątkiem są Niemcy. Japonia nadal uruchamia wybrane reaktory. Projekty małych reaktorów modułowych (SMR) także są częścią popytowej układanki. Operatorzy dużych centrów danych podpisali również bezpośrednie umowy zakupu energii z reaktorów na dostawy przez całą dobę, m.in. Microsoft–Constellation dla Three Mile Island, Amazon–Talen oraz Google–Kairos Power. Według danych IAEA tempo oddawania nowych reaktorów nie nadąża za planowanym przyrostem mocy.

Drugą cechą rynku jest koncentracja geograficzna podaży. Prawie 40% światowego uranu pochodzi z Kazachstanu (Kazatomprom, około 21 000 ton rocznie), kolejne około 11% z Kanady (Cameco, około 7 000 ton rocznie), 8–10% z Australii (BHP Olympic Dam) i około 9% z Namibii (Husab, Rössing). Wydobycie w krajach zachodnich odbudowało się tylko częściowo po wcześniejszych spadkach. Kilka projektów, w tym McArthur River należący do Cameco i Langer Heinrich należący do Paladin, przez lata pozostawało w trybie utrzymania bez produkcji. Ryzyko geopolityczne jest istotne: logistyka Kazatompromu częściowo opiera się na rosyjskiej sieci kolejowej, a amerykańska podaż HALEU (high-assay low-enriched uranium) nadal w dużym stopniu zależy od Rosatomu.

Trzecim czynnikiem jest cykl kontraktowy i rola nabywców fizycznego surowca. Operatorzy elektrowni jądrowych zabezpieczają 70–85% zapasów w kontraktach długoterminowych (LTC), a fale renegocjacji umów tworzą cykliczne szczyty popytu. Na rynku spot ważnym kupującym jest Sprott Physical Uranium Trust (SPUT). Ten fundusz zamknięty, notowany na Toronto Stock Exchange, przechowuje fizyczny U₃O₈ w partiach liczonych w tonach i od startu regularnie kupuje surowiec. Zakupy spot o skali funduszu mogą poruszać ceną na strukturalnie płytkim rynku.