ETF wypłacające dywidendę co miesiąc

Inwestorzy, którzy chcą regularnie wyjmować pieniądze z portfela, sięgają po ETF z miesięczną dywidendą. Przelew przychodzi dwanaście razy w roku zamiast czterech, więc łatwiej dopasować go do stałych wydatków.

Słowo „dywidenda” znaczy jednak przy tych ETF za każdym razem co innego. Tylko część z nich dzieli między inwestorów realne dywidendy spółek. U reszty źródłem są premie opcyjne albo odsetki od obligacji, a to oznacza inne ryzyko i inne rozliczenie podatkowe. Dlatego zestawienie jest podzielone według tego, skąd te pieniądze naprawdę pochodzą — przy każdej grupie opisane jest, co kryje się za miesięczną wypłatą.

ETF z realną dywidendą ze spółek

Te ETF trzymają akcje dywidendowe i wypłacają to, co same spółki przelewają akcjonariuszom. Wysokość wypłaty wynika z polityki dywidendowej spółek z portfela, więc bywa niższa, za to ma pokrycie w ich zysku.

Miesięczny rytm bierze się stąd, że w portfelu jest od kilkudziesięciu do kilkuset spółek o różnych terminach wypłat, a zebrane dywidendy ETF rozdziela raz w miesiącu. Kiedy spółki obetną dywidendę, odbije się to na wypłacie ETF — dlatego przy tej grupie patrzy się przede wszystkim na to, jak stabilną historię wypłat ma dany ETF.

ETF z premii opcyjnych (covered call)

Te ETF trzymają akcje i jednocześnie wystawiają na nie opcje kupna. Większość miesięcznej wypłaty to premia ze sprzedanych opcji, a nie dywidenda spółek — stąd wypłata wielokrotnie wyższa niż w poprzedniej grupie.

Płaci się za to sufitem wzrostu. Kiedy indeks bazowy mocno rośnie, nabywca opcji ją wykonuje, ETF musi oddać akcje po z góry ustalonej cenie i za rynkiem nie nadąża. Na rynku spadającym i w trendzie bocznym premie przychodzą dalej i tłumią stratę. Część wypłaty bywa dodatkowo zwrotem zainwestowanego kapitału, który nie pochodzi z zysku, tylko z wartości jednostki.

ETF z odsetkami od obligacji

Te ETF trzymają obligacje, akcje uprzywilejowane albo kredyty firmowe. Wypłata to odsetki, a nie dywidenda — nie zależy od zysku spółek, tylko od stóp procentowych i od tego, czy dłużnicy spłacają zobowiązania.

Miesięczna wypłata jest tu naturalna, bo kupony spływają przez cały rok. Cena jednostki porusza się jednak odwrotnie do stóp procentowych: kiedy stopy rosną, starsze obligacje z niższym kuponem tanieją. Przy ETF o najwyższej wypłacie w portfelu siedzą zwykle obligacje o słabszym ratingu, gdzie wyższy kupon jest zapłatą za ryzyko niewypłacalności emitenta.

ETF z mieszanym źródłem wypłaty

Te ETF łączą kilka źródeł naraz — fundusze nieruchomości REIT, akcje uprzywilejowane, fundusze zamknięte i obligacje. Wypłata jest wtedy mieszanką dywidend, odsetek, a czasem i zwrotu kapitału.

Rozbicie wypłaty jest tu najmniej czytelne i bez zajrzenia do dokumentacji nie da się stwierdzić, jaka część podawanej stopy to realny dochód. Właśnie przy tej grupie warto przejść przez raport roczny, w którym zarządzający podaje strukturę dystrybucji.

Na co uważać

Sama miesięczna wypłata nie jest przewagą. ETF, który wypłaca dwanaście razy w roku, nie zarobi więcej niż porównywalny ETF z wypłatą kwartalną — dzieli tylko pieniądze częściej. Zaletą jest przewidywalność, a nie wyższy wynik.

Przy ETF z najwyższą wypłatą warto sprawdzić, jaka jej część to zwrot kapitału. Nie pochodzi on z zysku, tylko z wpłaconych pieniędzy, więc w dłuższym terminie obniża wartość jednostki.

Podatkowo źródło wypłaty ma znaczenie, bo inaczej traktuje się dywidendę, odsetki i zwrot kapitału. Od amerykańskich ETF pobierany jest podatek u źródła, a jego stawka zależy od tego, czy broker ma podpisany formularz W-8BEN. Wypłaty z zagranicznych ETF broker w Polsce zwykle nie rozlicza za inwestora i trafiają one do rocznego zeznania.

Osobna sprawa to dostępność. Większość wymienionych ETF jest zarejestrowana w USA i bez unijnego dokumentu KID broker w Unii Europejskiej nie udostępni ich klientowi detalicznemu. Zanim zaczniesz porównywać wypłaty, sprawdź w ofercie swojego brokera, do których z nich w ogóle masz dostęp.