Węgiel — cena

Głównym czynnikiem na globalnym rynku węgla jest popyt chińskiej energetyki. Chiny odpowiadają za około 55% światowego zużycia węgla i choć krajowa produkcja wynosi około 4,5 mld ton rocznie, elektrownie w nadmorskich prowincjach, takich jak Guangdong, Zhejiang i Fujian, zwykle korzystają z węgla importowanego ze względów logistycznych. Import węgla do Chin wzrósł do rekordowych 548 mln ton, głównie z Indonezji, która eksportuje globalnie około 550 mln ton, oraz z Australii. Mroźna zima albo suche lato, które obniża produkcję energii wodnej, mogą szybko poruszyć benchmark Newcastle.

Drugim dużym nabywcą są Indie, drugi największy rynek zużycia węgla na świecie. Państwowa spółka Coal India wydobywa w kraju około 800 mln ton, ale to mniej niż potrzeby sektora energetycznego. Indie importują więc około 237 mln ton węgla rocznie. Duża część tego wolumenu to niskokaloryczny indonezyjski węgiel energetyczny o wartości opałowej 3 800–4 200 kcal/kg, ale węgiel o wyższej kaloryczności, zbliżony do typu Newcastle, także ma istotny udział w elektrowniach nadmorskich. Wahania popytu na węgiel w sezonie monsunowym w Indiach od czerwca do września, przepustowość kolei w transporcie krajowego węgla oraz kurs rupii bezpośrednio wpływają na ceny importowe.

W dłuższym terminie głównymi źródłami niepewności dla rynku są transformacja energetyczna i wycena emisji CO₂. Cena uprawnień w systemie EU ETS, obecnie około 70–90 EUR za tonę CO₂, podnosi koszt operacyjny europejskich elektrowni węglowych o 150–200 EUR za tonę. Europejski import węgla, odzwierciedlany w benchmarku ARA, strukturalnie spadł. Zakaz importu rosyjskiego węgla zmienił kierunki handlu: Europa przestawiła się na węgiel z Kolumbii, RPA i USA. Jednocześnie rynki wschodzące, takie jak Wietnam, Indonezja i Bangladesz, budują nowe moce węglowe, a globalny handel morski węglem wzrósł do ponad 1 545 mln ton.