Ruda żelaza — cena

Najważniejszym czynnikiem jest popyt ze strony chińskiego sektora nieruchomości i infrastruktury. Chiny odpowiadają za ponad 50% światowej produkcji stali, czyli około 1 mld ton stali surowej rocznie. Produkcja stali odpowiada za ponad 90% zużycia rudy żelaza. Chiński cykl budowlany w dużej mierze wyznacza więc cenę rudy żelaza. Stymulacja rynku nieruchomości przez Pekin, np. łagodniejsze warunki kredytów hipotecznych i emisje obligacji samorządowych na koleje oraz sieci metra, może podnieść cenę o 5–15 USD za tonę w ciągu kilku dni. W drugą stronę działają niewypłacalności deweloperów, takich jak Evergrande i Country Garden, oraz słabsza liczba rozpoczynanych budów mieszkań. To wywiera trwałą presję spadkową na ceny. Tygodniowe dane o zapasach i produkcji z Mysteel oraz CISA, China Iron and Steel Association, są głównymi krótkoterminowymi wskaźnikami dla rynku.

Podaż jest zdominowana przez cztery grupy: Vale z Brazylii oraz Rio Tinto, BHP i Fortescue Metals z regionu Pilbara w Australii Zachodniej. Łącznie odpowiadają one za około 80% morskiego eksportu rudy żelaza. Australia eksportuje około 870 Mt rudy żelaza rocznie, Brazylia około 380 Mt, a całkowity globalny handel morski wynosi około 1,6 mld ton. Taka koncentracja sprawia, że rynek jest bardzo wrażliwy na pojedyncze zdarzenia. Katastrofa tamy Brumadinho w Vale, cyklony w Pilbarze, zakłócenia kolejowe lub strajki portowe w Port Hedland mogą przesunąć ceny o 20–30 USD za tonę w ciągu kilku dni. Chiny od lat próbują ograniczyć zależność od importu, rozwijając projekt Simandou w Gwinei, o planowanych mocach około 120 Mt rocznie. W analizach rynkowych jest on traktowany jako potencjalne nowe źródło podaży.

W dłuższym terminie największą siłą strukturalną jest dekarbonizacja i zmiany technologii produkcji stali. Tradycyjna ścieżka wielki piec/konwertor tlenowy, czyli BF/BOF, emituje około 1,8 tony CO₂ na tonę stali. Bezpośrednia redukcja żelaza oparta na wodorze, czyli DRI, wytwarza żelazo gąbczaste przy znacznie niższym śladzie węglowym. Wymaga bardzo wysokiej jakości rudy żelaza, zwykle peletów 65–67% Fe, a nie standardowych miałów 62% używanych do spiekania. Ta zmiana technologiczna może podnosić premię jakościową dla wysokogatunkowych peletów i rudy klasy DR, a jednocześnie zwiększać dyskonto dla surowca niższej jakości. Europejskie projekty HBI i SSAB Hybrit, a także projekty DRI na Bliskim Wschodzie, są długoterminowymi czynnikami wyceny segmentów jakościowych rynku rudy żelaza.