Kukurydza — cena

Największym źródłem krótkoterminowej zmienności cen kukurydzy jest pogoda w amerykańskim Corn Belt. Iowa, Illinois, Nebraska, Indiana i Minnesota odpowiadają za większość produkcji w USA, a Stany Zjednoczone wytwarzają około 30% światowej podaży kukurydzy, czyli mniej więcej 380 mln ton. Najważniejszym okresem dla rynku jest zapylanie w lipcu, gdy zapotrzebowanie roślin na wodę jest najwyższe. Fala upałów lub susza w tym czasie może przesunąć ceny w Chicago o 10–20% w ciągu kilku dni. Traderzy śledzą prognozy NOAA, cotygodniowe raporty USDA Crop Progress oraz Pro Farmer Crop Tour.

Charakterystyczną cechą popytu na kukurydzę jest amerykański mandat dotyczący bioetanolu. Zgodnie z Renewable Fuel Standard (RFS) około 15 mld galonów etanolu z kukurydzy musi być co roku dodawane do paliw w USA. Pochłania to mniej więcej 30–40% amerykańskich zbiorów kukurydzy. Ten strukturalny popyt łączy rynek kukurydzy z cenami ropy i regulacjami środowiskowymi w USA, w tym decyzjami EPA oraz wyłączeniami dla małych rafinerii. Gdy ceny ropy rosną albo benzyna drożeje, marże na etanolu mogą się poprawiać, co wspiera popyt na kukurydzę.

Handel międzynarodowy kształtują popyt importowy Chin oraz konkurencja z Ameryki Południowej. Chiny są największym konsumentem kukurydzy na świecie, z rocznym zużyciem krajowym na poziomie około 290 mln ton, pokrywanym częściowo przez produkcję lokalną, a częściowo przez import. Brazylia, z produkcją około 130 mln ton, i Argentyna, z produkcją około 50 mln ton, wprowadzają na rynek zbiory z półkuli południowej od wiosny do późnego lata, często równoważąc podaż z USA. Cykle La Niña i El Niño bezpośrednio wpływają na perspektywy brazylijskiej kukurydzy safrinha, czyli drugiego zbioru. Ukraina, z około 25 mln ton, oraz UE, z około 70 mln ton, także są istotnymi uczestnikami rynku. FAO Cereal Supply and Demand Brief oraz raport USDA Foreign Agricultural Service Grain: World Markets and Trade publikują co miesiąc globalne bilanse.