Soja — cena

Popyt na pasze w Chinach to najważniejszy czynnik dla rynku soi. Chiny importują około 100 mln ton soi rocznie — głównie do produkcji śruty sojowej na paszę dla zwierząt — co odpowiada mniej więcej 60% światowego importu soi. Wielkość chińskiego pogłowia świń, cykle afrykańskiego pomoru świń oraz decyzje Chin dotyczące ceł i polityki handlowej bezpośrednio przekładają się więc na ceny w Chicago. Miesięczne dane importowe Generalnej Administracji Celnej Chin oraz raport USDA Foreign Agricultural Service Oilseeds: World Markets and Trade należą do najczęściej obserwowanych źródeł na tym rynku.

Produkcja w Brazylii i USA odbywa się na przeciwnych półkulach, dlatego globalna podaż soi jest uzupełniana niemal co miesiąc w innym regionie. W USA siew przypada na kwiecień–maj, a zbiory na wrzesień–listopad. W Brazylii i Argentynie cykl jest odwrócony: siew odbywa się w październiku–listopadzie, a zbiory w marcu–maju. Globalna produkcja mieści się w przedziale około ~400 mln ton. Największym producentem jest Brazylia z wynikiem ~155 mln ton, następnie USA z ~115 mln ton, Argentyna z ~50 mln ton oraz, wyraźnie dalej, Chiny z ~20 mln ton. Susza związana z La Niña na półkuli południowej — zwłaszcza na argentyńskiej Pampie — może w jednym sezonie obniżyć podaż o 20–30 mln ton, co szybko widać w cenach w Chicago.

Ekonomika przerobu łączy soję z jej dwoma głównymi produktami. W procesie przetwarzania ziarno soi zwykle daje około 80% śruty sojowej (ZM) i około 20% oleju sojowego (ZL). Łączna wartość śruty i oleju, pomniejszona o cenę ziarna, tworzy marżę przerobową firm takich jak Archer Daniels Midland, Bunge i Cargill. Gdy marże przerobowe są wysokie, przetwórcy kupują ziarno agresywniej, co wspiera ceny na CBOT. Gdy marże są niskie, tempo przerobu spada. Olej sojowy jest też ważnym surowcem do produkcji biodiesla w USA, dlatego polityka dotycząca energii odnawialnej i ceny energii mogą pośrednio wpływać na ceny soi.