Pszenica — cena

Ceny pszenicy zależą przede wszystkim od globalnych zbiorów i poziomu zapasów. Według danych FAO i USDA roczna światowa produkcja wynosi około 780 mln ton. Największym producentem są Chiny z wynikiem około 140 mln ton, dalej Unia Europejska jako blok z około 130 mln ton, Indie, Rosja z około 85 mln ton oraz Stany Zjednoczone. Na rynku eksportowym dominuje inna grupa państw. Rosja od lat jest największym eksporterem pszenicy, a za nią plasują się Australia, Kanada, Stany Zjednoczone, Argentyna i Ukraina. Jednym z najpilniej obserwowanych wskaźników jest relacja zapasów do zużycia, czyli zapasy końcowe w relacji do konsumpcji. Gdy spada poniżej 25%, podaż uznaje się za napiętą, a ceny zwykle znajdują się pod presją wzrostową.

Pogoda jest głównym źródłem krótkoterminowej zmienności cen. Rozwój pszenicy ozimej zależy od jesiennych opadów i zimowej pokrywy śnieżnej. Pszenica jara jest wrażliwa na fale upałów w lipcu i sierpniu. Rynek obserwuje region Wołgi w Rosji, Kansas i Oklahomę w USA, Nową Południową Walię i Australię Zachodnią oraz główne obszary upraw we Francji i Niemczech. Silna susza w regionie Morza Czarnego — podobna do tej z okresu rosyjskiego zakazu eksportu — może podnieść ceny o ponad 50% w ciągu kilku miesięcy.

Geopolityka i polityka handlowa mogą szybko zmienić mapę podaży. Konflikty w regionie Morza Czarnego, limity eksportowe, przetargi importowe i decyzje dużych nabywców — zwłaszcza Egiptu (przetargi GASC), Indonezji, Chin, Algierii i Turcji — mogą w ciągu kilku tygodni przesuwać ceny w Chicago i Paryżu (Euronext MATIF). Dodatkową krótkoterminową zmienność mogą wywoływać napływy do ETF WEAT (Teucrium Wheat Fund) oraz pozycjonowanie spekulacyjne widoczne w raporcie CFTC Commitments of Traders.