Polipropylen — cena

Koszt monomeru propylenu jest główną podstawą ekonomiki polipropylenu. Propylen tradycyjnie powstawał jako produkt uboczny krakerów nafty, w których głównym produktem jest etylen, dlatego podaż zależy od aktywności na rynku etylenu. Instalacje odwodornienia propanu (PDH) produkują natomiast propylen bezpośrednio i stały się wyznacznikiem kosztu krańcowego w regionach, gdzie propan jest tani dzięki boomowi na gaz łupkowy. Rozbudowa chińskich mocy PDH istotnie zmieniła globalny bilans propylenu: gdy spread propan–propylen, czyli spread P-P, zawęża się, wykorzystanie instalacji PDH spada. To ogranicza podaż monomeru i podbija ceny żywicy PP.

Popyt w Chinach to drugi ważny czynnik. Chiny odpowiadają za około 30 procent globalnego zużycia polipropylenu i są też największym producentem. Popyt opiera się na trzech filarach: motoryzacji, w tym zderzakach, elementach wnętrza i obudowach baterii w samochodach elektrycznych; tekstyliach i włókninach, w tym produktach higienicznych, geotekstyliach i maskach chirurgicznych; oraz opakowaniach, w tym opakowaniach do żywności, napojów i kosmetyków. Polityka Pekinu wobec rynku nieruchomości, serie produkcyjne chińskich aut oraz portfel zamówień eksportowego sektora tekstylnego bezpośrednio wpływają na ceny na Dalian Commodity Exchange.

Popyt na odchudzanie konstrukcji samochodów i medyczne włókniny jest trzecim czynnikiem strukturalnym. Współczesny samochód osobowy zawiera zwykle 80–100 kg tworzyw sztucznych, z czego dużą część stanowi polipropylen. Zastępowanie części metalowych zmniejsza masę i zużycie paliwa, a w samochodach elektrycznych zwiększa zasięg. W segmencie medycznym i higienicznym włókniny PP wytwarzane technologią melt-blown tworzą warstwę filtracyjną w maskach chirurgicznych, respiratorach FFP2/FFP3 i produktach dla dorosłych z nietrzymaniem moczu. Cykle epidemiczne stały się więc bezpośrednim czynnikiem cenowym.