Srebro — cena

Srebro ma podwójny charakter: jest metalem szlachetnym i surowcem przemysłowym. Prawie połowa rocznego globalnego zużycia — około 50% według Silver Institute — trafia do zastosowań przemysłowych: paneli słonecznych (ogniw fotowoltaicznych), elektroniki, instalacji elektrycznych w motoryzacji, stopów lutowniczych, urządzeń medycznych i komponentów sieci 5G. Reszta przypada na biżuterię, wyroby ze srebra oraz popyt inwestycyjny, w tym monety, sztabki i produkty notowane na giełdzie. Taka struktura pomaga wyjaśnić, dlaczego srebro jest bardziej wrażliwe na globalny cykl przemysłowy niż złoto.

Podaż zależy od wydobycia w kopalniach i recyklingu. Roczna globalna produkcja górnicza wynosi około 25 000 ton. Największym producentem jest Meksyk, a za nim Chiny i Peru. Cechą strukturalną tego rynku jest to, że 70–80% wydobywanego srebra trafia na powierzchnię jako produkt uboczny kopalń miedzi, ołowiu i cynku. Podaż srebra jest więc powiązana z rynkami metali bazowych i nie reaguje elastycznie na wzrost ceny samego srebra. Silver Institute od kilku lat wskazuje na deficyt strukturalny na rynku, na którym popyt przewyższa podaż pierwotną.

Od strony monetarnej na srebro wpływają realne stopy procentowe, siła dolara i oczekiwania inflacyjne — podobnie jak w przypadku złota, ale zwykle przy większych wahaniach cen. Uczestnicy rynku często odnoszą się do relacji złota do srebra: liczby uncji srebra potrzebnych do zakupu jednej uncji złota. Długoterminowa średnia wynosi około 60–70, ale w skrajnych warunkach rynkowych wskaźnik może przesuwać się od 30 do ponad 100. To częsty punkt odniesienia przy względnej wycenie obu metali.