Cukier UK nr 5 — cena

Marża rafineryjna — różnica między londyńskim kontraktem London Sugar No. 5 na biały cukier rafinowany a nowojorskim kontraktem Sugar No. 11 na surowy cukier trzcinowy, znana na rynku jako white-raw spread — to najbardziej bezpośredni czynnik cenowy na rynku Sugar No. 5. Spread pokazuje marżę na tonę dużych rafinerii, takich jak Tate & Lyle, ED&F Man, Südzucker i Cosan. Gdy spread jest wąski, rafinacja przynosi straty, rafinerie zmniejszają zapasy i ograniczają wykorzystanie mocy produkcyjnych. To bezpośrednio zacieśnia podaż cukru białego. Gdy spread jest szeroki, rafinerie konkurują o cukier surowy, co może podbijać także cenę kontraktu New York Sugar No. 11. Czarnikow publikuje miesięczne szacunki globalnych marż rafineryjnych.

Polityka eksportowa Indii i Tajlandii to drugi ważny czynnik. Indie są drugim co do wielkości producentem cukru na świecie i mają około 6 mln ton rocznych zdolności eksportowych cukru białego. Rząd wprowadza jednak licencje eksportowe lub limity zależnie od opadów monsunowych i poziomu krajowych zapasów. Informacja o zaostrzeniu ograniczeń może poruszyć londyński kontrakt w kilka minut. Tajlandia produkuje około 10 mln ton cukru rocznie, co odpowiada mniej więcej 10% globalnego eksportu, dlatego pogoda podczas zbiorów trzciny i susze mają bezpośredni wpływ na światową podaż cukru rafinowanego. USDA Foreign Agricultural Service publikuje miesięczne szacunki zbiorów i eksportu.

Reforma rynku cukru w UE to długoterminowy czynnik strukturalny. UE zniosła kwoty produkcji buraków cukrowych i od tego czasu okresowo jest eksporterem netto cukru buraczanego, z roczną produkcją na poziomie około 17 mln ton, głównie we Francji, Niemczech i Polsce. Cukier buraczany z UE jest ściśle powiązany z benchmarkiem London Sugar No. 5, z którego jako punktu odniesienia korzystają europejskie rafinerie, m.in. Südzucker, Tereos i Cristal Union. Globalny handel rafinowanym cukrem białym wynosi około 30 mln ton rocznie. Około 30 mln ton brazylijskiego eksportu cukru surowego oraz regionalna rola rafinerii na Mauritiusie, w Algierii i Indonezji kształtują mapę przepływów. Wyższe ceny ropy mogą ograniczać dostępność cukru surowego przez zmianę proporcji produkcji cukru i etanolu w Brazylii, a cena cukru białego zwykle to odzwierciedla.