Mączka sojowa — cena

Cena śruty sojowej nie jest ustalana jak dla samodzielnego produktu podlegającego wyłącznie podaży i popytowi. To produkt uboczny ekonomiki przerobu soi. Przetwórca, czyli crusher, przerabia ziarno soi na około 80% śruty sojowej i 20% oleju sojowego według masy, stosując przemysłowe tłoczenie i ekstrakcję rozpuszczalnikową. Ceny obu produktów łącznie wyznaczają marżę przetwórcy. Wskaźnik „board crush” to wyrażony w dolarach spread przerobowy liczony na podstawie kontraktów futures CBOT na soję (ZS), śrutę sojową (ZM) i olej sojowy (ZL). Gdy się poprawia, przetwórcy tacy jak Bunge, ADM, Cargill i Cofco przerabiają więcej soi. Podaż śruty rośnie, a presja na jej ceny w dół się zwiększa. Gdy marża przerobowa spada, zwykle z powodu słabszych cen śruty lub oleju, wykorzystanie mocy przerobowych maleje, a podaż się zacieśnia.

Po stronie popytu dominuje globalny popyt na białko w produkcji zwierzęcej. Około 98% produkowanej śruty sojowej trafia do pasz, głównie jako podstawowy składnik białkowy dla drobiu, trzody chlewnej, bydła mlecznego i akwakultury. Najważniejszym pojedynczym czynnikiem jest chińskie pogłowie świń. Chiny zużywają około 75 mln ton śruty sojowej rocznie, w dużej części w paszach dla stada liczonego w setkach milionów sztuk. Fale afrykańskiego pomoru świń (ASF) wielokrotnie zmieniały chiński popyt od czasu dużego wybuchu choroby w Chinach. Duże straty w pogłowiu prowadziły do wyraźnej słabości kontraktu ZM, a odbudowa stad działała na ceny wspierająco w podobnej skali. Rynek uważnie śledzi więc kwartalne dane o pogłowiu świń publikowane przez chińskie Narodowe Biuro Statystyczne (NBS) oraz statystyki importu soi w portach.

W handlu międzynarodowym dominują produkcja crusherów w Argentynie i Brazylii. Argentyna jest największym na świecie eksporterem śruty sojowej. Wysyła za granicę około 32 mln ton rocznie, czyli mniej więcej 40% globalnego eksportu. Przetwórstwo soi jest mocno zakorzenione w argentyńskiej gospodarce, a eksport przechodzi przez klaster portowy Rosario nad rzeką Paraná. Tygodniowe dane o produkcji i załadunkach publikowane przez CIARA (Cámara de la Industria Aceitera) oraz CEC (Centro Exportador de Cereales) należą do głównych punktów odniesienia dla globalnego rynku ZM. Okresowe strajki w argentyńskim przetwórstwie roślin oleistych i w portach są ryzykiem rynkowym dla cen w Chicago. Brazylia, z produkcją około 42 mln ton, oraz Stany Zjednoczone, z około 50 mln ton, to dwaj kolejni duzi gracze. Globalna produkcja śruty sojowej wynosi około 260 mln ton rocznie, z czego większość trafia na zużycie krajowe.