Łosoś — cena

Po stronie podaży największe znaczenie ma produkcja w Norwegii. Według Norwegian Directorate of Fisheries odpowiada ona za około 50% światowego rynku hodowlanego łososia atlantyckiego, czyli około 1,6 mln ton rocznie. Wzrost produkcji w Norwegii ogranicza biologiczny pułap: presja ze strony wszy morskich, okresowe zakwity glonów, niski poziom tlenu rozpuszczonego w wodzie podczas ciepłych lat oraz ustalona przez regulatora maksymalna dozwolona biomasa (MAB). Te czynniki sprawiają, że podaż nie reaguje elastycznie na popyt. Łosoś jest więc towarem o strukturalnie napiętym bilansie.

Norweski podatek od renty surowcowej to kolejny ważny czynnik rynkowy. Norweski parlament nałożył na hodowlę łososia w klatkach morskich dodatkowy podatek 25%, liczony od zysku. Uzasadnienie jest podobne jak w przypadku hydroenergetyki i ropy: część renty z zasobu naturalnego przejmuje państwo. Podatek bezpośrednio wpływa na marże operacyjne trzech największych norweskich producentów — Mowi, największego producenta łososia na świecie, SalMar i Lerøy Seafood — oraz pośrednio na długoterminową podaż przez decyzje inwestycyjne. Choroby w Chile regularnie wywołują szoki podażowe. Chile jest drugim największym producentem, z wolumenem około 750 tys. ton, ale duże zagęszczenie hodowli i hydrologia południowych fiordów zwiększają podatność ryb na wirus ISA oraz bakteryjną posocznicę SRS. Poważna epidemia może ograniczyć produkcję w Chile na wiele miesięcy. Ponieważ Chile, obok Norwegii, jest drugim kluczowym globalnym dostawcą, takie zdarzenia są bezpośrednio widoczne w indeksie Fish Pool.

Po stronie popytu główną rolę odgrywa handel detaliczny w USA, Europie i Azji. Świeży filet z łososia jest stałym produktem w europejskich sieciach supermarketów oraz w japońskiej i koreańskiej branży sushi. Łosoś wędzony i porcjowane filety są z kolei regularnym elementem zachodniego segmentu premium. Produkcja szkocka na poziomie około 200 tys. ton, kanadyjska około 120 tys. ton i farerska około 95 tys. ton uzupełniają globalną bazę podaży. Farerski producent Bakkafrost sprzedaje na przykład z premią cenową dzięki chłodniejszym wodom i zintegrowanej produkcji pasz. Niska elastyczność popytu, wynikająca z tego, że konsumenci nie przechodzą łatwo na inne źródła białka, wspiera wyższe poziomy cen.